In de nacht van 1 februari 1953 dreigde bij Colijnsplaat - als op zovele andere plaatsen - de dijk te bezwijken onder de aanrollende golven. Twee jongens merkten dat de steunbeer, die de vloedplanken moest vasthouden, bij elke golf bewoog! Met inspanning van al hun krachten hebben toen 30 tot 40 mensen, leunend en duwend tegen de houten wand, gedurende een eindeloos lijkende tijd de zee buiten kunnen sluiten. De redding kwam door een losgeslagen binnenvaartuig dat, als door een wonder, precies dwars voor de vloedplanken kwam te liggen. Colijnsplaat werd zo van een zekere ondergang gered.