Als Robin nog maar nauwelijks terug is van zijn avontuur op Aruba, blijken zijn ouders alweer bezig te zijn met de volgende reis. Daar heeft Robin geen zin in. Hij heeft zijn vriendin Anne zo gemist. Hij wil graag weer zijn ‘gewone leven’ opnemen.
Nou, ik ben dus geen rolkoffer. Ik was vastbesloten om thuis te blijven, voor altijd. (…) Ik had dus echt geen zin om mee te gaan. ‘En ik blijf hier!’ riep ik kwaad en trok Anne mee. ‘Jullie gaan zelf maar, zonder mij’. Ik knalde de deur dicht.
Als blijkt dat ze alleen in de zomervakantie weg gaan, wil Robin wel mee. En zo vertrekt hij met zijn ouders naar een vakantiehuis aan de kust van Kenia. Zijn vader gaat weer schrijven en fotograferen voor een natuurtijdschrift. Robin belooft Anne op zoek te gaan naar een witte leeuw.
Eenmaal in Kenia ontdekt Robin tot zijn vreugde dat er een waakhond, Vita, bij het huis hoort.
Gelukkig is hij er niet alleen als kind. De huisbewaker heeft een 15-jarige zoon, Daniel, waarmee Robin vriend wordt. Daniel is albino en mag overdag niet in de zon. Robin denkt door deze ontmoetingen na over de verschillen in hun leven: Rijk/arm, veel/minder mogelijkheden, met/zonder handicap, en ontdekt dat hij het eigenlijk heel erg goed heeft. Hij ontdekt dat Daniels handicap ook voordelen heeft. Ook surft hij met Paulo in een kreek en gaat Paulo mee op safari.