Joyce en Karel komen aanrennen. Steven ziet de ogen van Joyce groot van schrik. In de stilte van de oude kerk klinken haar voetstappen hard op de oude verweerde vloer. ‘Stef! Stef!’ Karel zegt niets maar op zijn gezicht ligt dezelfde schrik. Steven komt overeind uit de zittende houding ‘Wat is er?’
Het volgende moment klinkt er geroep bij de ingang van de kerk. Joyce kijkt niet om, maar sleurt hem mee naar achteren en Karel duwt hem verder de kerk in. Steven ziet dat Sanne en Thea daar foto’s staan te maken, maar heeft geen tijd om te vragen wat er nu precies aan de hand is. Geschreeuw en gegil klinkt galmend door de kerk. Joyce roept naar Sanne en Thea: ‘Meekomen! Meekomen!’
Karel geeft ze allebei een zet in de richting van de hoek van de kerk. Hij duwt de klink van een klein deurtje naar beneden, bukt zich en gaat naar binnen. Joyce trekt Steven mee en sleurt daarna Sanne en Thea naar binnen.
‘Joyce! Karel!’ roept Steven. ‘Wat is dit? Wat is er aan de hand?
Wat betekent al die herrie?’ Joyce sluit het deurtje. Opnieuw klinken harde geluiden aan de andere kant voor de deur. Opeens beseft Steven het. Er is iets echt mis. Iets vreselijk mis …